Dat is lef hebben

Wat ik het meest bewonderde aan Jan Wolkers was zijn eigenheid, de echtheid die hij in zijn verhalen liet zien. Maar nog meer bewonderde ik zijn lef. Je moet het maar durven; schrijven over jezelf, je gevoelens, je vader, je familie, je werkgevers…

Maar nog voordat ik Jan Wolkers bewonderde, hield ik al van Maarten Biesheuvel. Ook al zo’n schrijver die de werkelijkheid niet uit de weg ging en gewoon durfde verhalen over zijn eigen butsen en deuken. Op een wonderschone manier, dat dan weer wel.

Door een uitgever ben ik – mijn stijl- weleens vergeleken met een jonge van het Reve. Zelf zie ik overeenkomsten met Renate Dorrestein. Nou ja, in elk geval de voornaam toch. Feit is dat ik haar werk ook zeer bewonder.

Feit is ook dat het schrijven van mijn wereld bij mij hoort als ademen. Om mijn schrijfsels ook nog te publiceren, dat noem ik lef hebben. Een kwestie van; adem in… en enter!

Het is vast minder eng om mijn wereld te lezen. Ik wens iedereen daarmee dan ook vanuit mijn hart heel veel plezier.