Kleine meid (in 99 woorden)

Als we naar de gemeente bellen moet ze stil zijn. We zetten de telefoon op luidspreker en concentreren ons ten zeerste. We praten om beurten tegen de man van de vergunningen, over tekeningen en ontbrekende bescheiden. Ondertussen vindt zij mijn bril en voorgaande brieven op de tafel, terwijl ze met veel misbaar op de stoel klimt.

Even later zit ze met in elk handje een A4 en mijn bril scheef op haar neus hardop te lezen. Over nijnen en bed. En luisteren wij al lang niet meer naar die meneer, want we moeten een belangrijke foto maken.

Boksers (in 99 woorden)

Aan het einde van een moordende voormiddag wachten we gelaten op gasten. De keuken is op stoom, de mise en place hebben we overwonnen en dus zjin we aan de wijn begonnen, vergezeld door enkele van onze stamgasten die er ook van op de hoogte zijn, dat het altijd ergens op de wereld vijf uur is.
Maar dan doemen daar uiteindelijk, zo tegen sluitingstijd, toch nog twee ronde autolichten op, draaiend naar de parkeerplaats, en walst Anita lichtvoetig op haar ingelopen boksers naar de ingang van het terras, om de late hongerigen naar behoren te ontvangen. Ik kook.

Bosjesman (in 99 woorden)

Ik tref één van de senioren bij het kippenhok en vertel haar dat ze verse scharreleitjes uit het vogelkooitje mag pakken, als wij die daar vroeg in de ochtend hebben klaargelegd. Uit mijn ooghoek zie ik even later hoe mijn man tussen de hoge siergrassen bij de vakantiehuisjes aan het onkruid wieden is.
‘Kijk, een Bosjesman,’ grap ik, om te voorkomen dat de broze dame van zijn verdekte aanwezigheid schrikt. Maar, zij had hem klaarblijkelijk al eerder in de smiezen.
‘Ja, en zulke mooie zwarte wenkbrauwen he…’ kirt ze met plotselinge blosjes. Als het maar bij eitjes blijft.

Wat leuk! dit verhaaltje is uitgelicht als UKV (ultra kort verhaal) van de week, door schrijven magazine !